Wie ben ik, Ank Bos

In mijn leven heb ik, net als iedereen te maken gehad met de met verlies. Voor het eerst toen ik 11 jaar was, mijn broertje Marcel overleed toen hij 1 jaar was. Een ingrijpende gebeurtenis in mijn jonge leven. Later overleden mijn oma en opa, en in 1994 mijn vader. Met de dood op zich heb ik geen probleem, dood en leven horen bij elkaar. Dat is voor mij altijd zo geweest. En het is ook niet de dood die mij zo raakt maar wel de manier waarop afscheid genomen kan worden en de mogelijkheden die je geboden worden.

Oorspronkelijk ben ik van beroep verpleegkundige en tot héél zieke en stervende mensen heb ik mij altijd aangetrokken gevoeld. Toch kwam ik in verschillende functies in de kraamzorg te werken, dus bij het begin van het leven. Maar ook het einde bleef me intrigeren, want naast mijn werk deed ik stervensbegeleiding en rouwbegeleiding. Leven en dood zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Toen mijn vader overleed werd ik opnieuw geconfronteerd met dood en afscheid nemen. Na zijn overlijden ging alles heel snel en voor onpersoonlijk. De afscheidsviering werd gedaan vanuit de traditie van de kerk. Ik herkende mijn vader er niet in, hij was zo'n unieke man en ik hoorde en zag daar niets van terug. Geen enkele persoonlijke noot. Dat heeft me toen erg aangegrepen en aan het denken gezet. Ik moest hier iets mee en ik wilde er iets mee. Want de manier waarop ik afscheid van hem heb genomen deed mij veel verdriet, maakte mij ook boos en hielp mij niet in mijn verdere leven.

Ik ben in de kerk vrijwilligster geworden in het rouwpastoraat, ik begeleidde mensen individueel en ook rouwgroepen. Heb cursussen en trainingen gevolgd en van 2003 tot 2010 was ik in de kerk voorganger in uitvaartdiensten. Heel dankbaar ben ik dat ik zo dicht bij mensen mocht staan en met hen een stukje mocht oplopen. 

roodborstje

Jaren na het overlijden van mijn vader, ik was in de tuin aan het werk en steeds zat er een roodborstje heel dicht bij me. Het voelde heel vertrouwd dat hij er was. Sterk werd mijn vermoeden dat hij mijn vader vertegenwoordigde, en het leek of hij me wilde zeggen: Ga door waarmee je begonnen bent. Geef mensen een goed en persoonlijk afscheid.

En dat ben ik gaan doen. Ik ben meer opleidingen gaan volgen; een cursus voor ritueelbegeleiding en ook bij de landelijke Stichting Rouwverwerking (SLR) heb ik enkele trainingen gedaan.

Nu heb ik mijn eigen bedrijf, Dandelion. Ik voel me bevoorecht als afscheidsbegeleider dicht bij mensen te mogen staan in deze moeilijke periode van hun leven. Mijn werk doe ik met veel liefde, zorg en persoonlijke aandacht voor de mensen die een beroep op mij doen.

Wist u dat: Het roodborstje het symbool van de HOOP is!