Praktijk voorbeelden

In mijn begeleiding bij een afscheidsplechtigheid mag ik vaak heel dichtbij familie en nabestaanden komen. Ik mag meeleven en vragen stellen en daardor komen herinneringen boven waarbij gevoelens en emoties een grote rol spelen. Een lach en een traan wisselen elkaar af. Verdriet en pijn, het mag er zijn. De meeste families die ik begeleidde hebben met hun hart afscheid genomen, en ik wil dan ook graag met heel mijn hart hun bedanken voor hun openheid en vertrouwen in mij. Wanneer de afscheidsviering bewust wordt beleefd en zo persoonlijk mogelijk vormgegeven dan kan dat steun en troost geven voor de tijd erna, en misschien een doorgang naar een nieuw begin.

Met toestemming van de families mag ik enkele voorbeelden laten zien uit de praktijk

ZWAANTJE

Zwaantje haar leven stond vooral in het teken van gezelligheid en sfeer. In haar huis was dat ook voelbaar en zichtbaar. Maar ook elders bracht ze de sfeer en gezelligheid, of dat nu was op een familie bezoek of in de stad op een terras. Het hoorde bij Zwaantje. de kinderen en kleinkinderen hebben met elkaar een tafeltje van herinneringen gemaakt. Daarop stonden dingen die Zwaantje zo typeerden. Om enkele te noemen, het kopje koffie met een taartje, de foto van haar man en kaarsen. De kaarsen zijn tijdens de plechtigheid aangestoken door de kleinkinderen en daarbij hebben ze herinneringen aan oma opgehaald.

  zwaantje

AN

Een met de natuur

Aan het leven van An op aarde kwam plotseling een einde door een hersenbloeding. Naast haar liefde voor haar man, kinderen en kleinkinderen was An één met de natuur. Haar hond en de bloemen en planten in haar tuin waren haar lust en haar leven. Was de tuin vol, dan groeiden de planten gewoon door op het dak. Tijdens de uitvaart hebben haar lievelingsplanten die weelderig bloeiden een plek gekregen, en zo was An persoonlijk en zichtbaar aanwezig.

an

TRUUS

Dragende handen

Bij de uitvaart van Truus heb ik onderstaande handen gebruikt. Zij stonden symbool voor de zorgende, liefhebbende, strelende, maar ook hard werkende en vasthoudende de vrouw die Truus was.

Toch kwam voor Truus het moment van loslaten, maar met vertrouwen en geloof dat ze na haar leven op aarde verder gedragen zou worden naar Eeuwig leven.

Tijdens haar afscheidsviering hebben we ook onderstaande gedicht gelezen:

gedicht-truus

LEO

Leven doorgeven

Bij de uitvaartplechtigheid van Leo hebben we zijn schoenen, als symbool, bij zijn kist gezet.

De schoenen waarop Leo zijn vele wandelingen maakte.

De schoenen die hem gedragen hebben tot zijn dood.

Bij de schoenen van Leo, die niet alleen vader maar ook opa was, hebben we ook de schoentjes van zijn kleinkinderen, Audri en Leonie gezet. 

De gedachte bij dit ritueel: Leo, zijn dochter en schoonzoon samen met hun twee dochters; ze gaan hun eigen weg:

  • De weg van leven en dood
  • Van vasthouden en loslaten
  • Van ontvangen en doorgeven
  • Van toekomst en verleden

 In de afscheidsplechtigheid hebben we ook een tekst gelezen die Leo heel dierbaar was. Een gedicht dat hij al vanaf de oorlog als een kostbaar bezit bewaarde.

Soweit die Füße tragen will ich mit dir gehen.

En dat heeft hij gedaan tot het laatste toe.

 

Omdat er geen foto's gemaakt zijn tijdens de plechtigheid, heeft de familie later deze foto afgedrukt voor op het herinneringskaartje.

JOOP

Zijn laatste reis

Joop was een man die graag en veel reisde, eerst met zijn vrouw en nadat zij was overleden met familie en vrienden.  Van elke reis nam Joop een herinnering mee in de vorm van zand. Dat zand bewaarde hij in potjes en hij schreef daarop de naam van het land en plek waar het zand vandaan kwam. Na zijn overlijden had Joop een verzameling van meer dan honderd potjes zand.

Tijdens zijn begrafenis heeft de familie en alle genodigden, nadat we de kist hebben laten zakken, Joop toegedekt met al zijn herinneringen. Het zand dat hij had meegebracht uit alle windstreken van de wereld.

We hebben daarbij de wens uitgesproken: dat die herinneringen hem mogen begeleiden op zijn laatste reis.zandpotjes 2

HANS

Authentiek en bezield

Voor het leven van Hans, een man van 47 jaar die ongeneeslijk ziek was, hebben we een boomschijf gebruikt. 

Hans was een groot natuurliefhebber, heel wat uren heeft hij wandelend en fotograferend doorgebracht in de natuur. 

Zijn levensverhaal heb ik verteld aan de hand van de jaarringen van een boom. Elke jaarring stond voor een deel van het leven van Hans,

  • zijn jeugd
  • zijn werk
  • zijn hobby's
  • zijn karaktereigenschappen

gedicht-hans 

800x600 Normal 0 21 false false false NL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

Voor het leven van Hans, een man van 47 jaar die ongeneselijk ziek was hebben we een boomschijf gebruikt.

Hij was een groot natuurliefhebber, heel wat uren heeft hij wandelend en fotograferend doorgebracht in de natuur

Zijn levensverhaal heb ik verteld aan de hand van de jaarringen van een boom.

Elke jaarring stond voor een deel van zijn leven